Ik sta regelmatig voor een dilemma. Het dilemma, waarbij ik veelvuldig ‘nee’ aan mensen moet verkopen, terwijl ik eigenlijk een ontzettende ‘pleaser’ wil zijn. Ik vind het moeilijk om ‘nee’ te zeggen, maar ik moet toegeven dat ik er wel ontzettend goed in ben geworden, sinds ik twee kinderen heb. 

Dat is namelijk wat ik doe als mensen vragen of ze op m’n kinderen mogen passen of de kinderen bij hun mogen logeren, mijn oppasdilemma. Zoals ik al aangaf, kan ik vaak moeilijk weigeren. Door schade en schande ben ik wel wijzer geworden en durf ik nu dus tegen veel mensen ‘nee’ te zeggen. Het is namelijk verbazingwekkend hoe lang je als ouder nog last kunt hebben van een middagje ‘gezellgheidsoppas’ of van een logeerpartijtje. Ik durf oprecht te zeggen dat ik kieskeurig ben in waar ik mijn kinderen wel met een gerust hart kan achterlaten en waar niet. En daar is niks mis mee. Immers, ik ben hun moeder en ik heb het beste met mijn kinderen voor.

Continuïteit

Ik vind continuïteit een belangrijk aspect in dit hele dilemma. Het moet gaan om iemand, die ze met regelmaat zien en waarvan ik heb gezien dat ze zich daar prettig bij voelen.  Ik ‘dump’ m’n kinderen niet bij de eerste de beste, omdat dat een makkelijke oppas is. Of omdat het familie is. Continuïteit in de relatie vind ik veel belangrijker. Hoe sta je in verhouding tot ons gezin? En in hoeverre respecteer je onze gezinssituatie? Zo hebben we, bijvoorbeeld, een kleine schil van mensen om ons heen gebouwd, die we regelmatig zien en waar onze kinderen graag zijn.  Als het erop aankomt, zijn deze mensen goud waard.

Regels en regelmaat

Aan regelmaat hecht ik grote waarde, maar ook aan regels. Thuis worden de teugels uiteraard veel strakker getrokken dan elders, maar dat is logisch. Echter moet er in de omgang met de kinderen wel iets van regels en regelmaat terugkomen, wil ik het vertrouwen hebben dat mijn kinderen bij jou in goede handen zijn. Daarnaast ben ik natuurlijk niet een ‘freerider’ als het om de opvoeding van mijn kinderen gaat. Ik probeer ze wel iets van waarden en normen mee te geven, opvoedkundig in het gareel te houden en ook aan te geven waar de grens ligt. Het helpt wel ontzettend als anderen daar ook op dezelfde wijze mee omgaan en dat niet naast zich neerleggen onder het mom van ‘en nu gaan we het eens helemaal anders doen’! Hoe je het ook wendt of keert: ik zie altijd hoe iemand met mijn kinderen omgaat en of je lak hebt aan mijn opvoeding. Ik trek op basis daarvan mijn conclusies. Of je goed met m’n kinderen omgaat, is daar een onderdeel van. Geef je snel toe aan de kinderen? Ben je consequent in je gedrag? Hecht je waarde aan regels en regelmaat? Heb je oog voor wat ik belangrijk vind in de opvoeding van de kinderen? Ik heb niet veel nodig om me daar een beeld van te kunnen vormen. Dat klinkt misschien erg rigoureus, maar het is wel de waarheid.

Je communicatie met mij

Als ik mijn kinderen aan iemand toevertrouw, moet dat ook iemand zijn waar ik me prettig bij voel en niet omdat het een verplicht nummertje is. Ik hoef daarvoor geen goeie relatie met je te hebben, maar ik moet wel vertrouwen in je hebben. Wederzijdse communicatie is daarbij essentieel. Regel je liever dingen buiten mij om als het om mijn kinderen gaat? Vind je het niet nodig om mij te betrekken als het om m’n kinderen gaat? Dan voel ik me buitengesloten en dat accepteer ik niet. Niks, maar dan ook werkelijk niks dat mijn kinderen aangaat, gaat langs mij heen. Integendeel, het wordt eerst met mij besproken. Het is onderdeel van de fatsoensnorm. Doe je het via een omweg en krijg je het toch voor elkaar, dan sta je bij mij op de zwarte lijst.

Waar het echt om draait

Ik geef toe dat nu ik het zo allemaal heb opgeschreven het lijkt alsof ik elke mogelijke oppas eerst eigenhandig balloteer. Geloof me, dat doe ik niet. Ik heb er wel een uitgebreide mening over, maar in de werkelijkheid gaat het er veel relaxter aan toe. Feit blijft dat ik mijn kinderen zie als een stukje van mezelf. En precies dat stukje van mezelf, daar ben ik ontzettend zuinig op. Ze zijn namelijk onvervangbaar, integendeel tot al het andere in mijn leven. Als het om mijn kinderen gaat, kan ik van het ene op het andere moment in een hele slechte versie van mezelf veranderen en daar kan ik helemaal niks aan doen. Sterker nog: ik wil er ook niks aan doen. Het zijn mijn kinderen, dus mijn wil is wet. Zo simpel is het.
Daarnaast zit ik niet om oppas verlegen. Doordeweeks kan ik goede afspraken maken met de opvang en daarnaast hebben we allebei een flexibele werkgever, waardoor bij een ziek kind altijd één van de ouders kan thuis blijven. Avondafspraken doordeweeks proberen we altijd goed af te stemmen, maar als het een keer voorkomt dat we op een doordeweekse avond allebei weg moeten, dan weten we dat ruim van tevoren en is er wat geregeld. Natuurlijk is het wel eens leuk om zonder kinderen op pad te gaan in het weekend (en dat doen we ook), maar als ik geen geschikte oppas heb, blijf ik net zo goed lekker thuis bij de kinderen.

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •