….zo’n moeder die, ondanks dat ze twee kinderen heeft, 40 uur per week is blijven werken.

….zo’n moeder van wie de kinderen drie dagen in de week naar de opvang gaan.

….zo’n moeder die haar ambities niet heeft bijgesteld, ondanks dat ze regelmatig te horen krijgt dat quality time met het gezin achteraf meer waarde heeft dan je de naad uit werken voor een werkgever die het waarschijnlijk toch niet waardeert.

Ja, ik ben zo’n moeder. En waarom? Dat hoop ik in deze blog aan jullie te kunnen uitleggen.

The sky is the limit

Dat is wat mij met de paplepel is ingegoten. Je moet in je leven het hoogst mogelijke proberen te bereiken. Obstakels schuif je aan de kant en uitdagingen ga je voor de volle 100% aan. En dat is precies de manier, waarop ik mijn leven inricht. De sky is the limit.

Hoogopgeleid thuis zitten

Ik geef het toe: ik ben niet heel erg slim. Wel ben ik een ontzettend harde werker, altijd al geweest en dat zal ik voorlopig nog wel blijven. Voor mij was studeren na de middelbare school een logische stap om mijn eigen toekomst veilig te stellen. Een goede startkwalificatie halen, werken voor mijn eigen geld en daarmee niet afhankelijk zijn van iemand anders. Niet werken, is daarbij ook nooit een optie geweest. Ik heb er ook een duidelijke mening over. En als iemand het mij zou vragen, zou ik eerlijk zijn. Hoogopgeleid thuis zitten, is verspilling van je talent. Dat is mijn mening en daarmee wil ik absoluut niemand tegen de ( figuurlijke) borst stuiten. Als je tot een bepaald niveau bent gekomen in het leven, heb je nou eenmaal ambities. Hoogopgeleide vrouwen hebben nu eenmaal niet de ambitie om thuis te zitten. Hoogopgeleide moeders die er wel voor kiezen om thuis te blijven voor de kinderen hebben daar vast hun redenen voor. Maar ik kan me echt niet voorstellen dat ze daar gelukkig van worden. Nogmaals: ik wil niemand tegen de borst stuiten.

Balans tussen werk en privé

Blijven werken als je kinderen krijgt, is voor veel gezinnen een grote uitdaging. De vrouw delft daarbij vaak het onderspit. Zij gaat minder werken en de man wordt hoofdkostwinner. Het is simpel om tegen vrouwen, die kinderen krijgen, te zeggen dat ze een balans moeten zoeken tussen hun privé-situatie en hun werk. Maar de eerste jaren is gewoon flink aanpoten, thuis, maar ook op de werkvloer. Of je nu 20 uur per week werkt, fulltime of 4×9: de balans tussen privé en werk staat soms gewoon scheef. En dat vergt nogal wat planning- en organisatieskills. Het is makkelijker als je een partner hebt, die met je meedenkt en je steunt in jouw persoonlijke ambities. Daarnaast is het ook fijn als je een werkgever hebt, die enigszins flexibel is. Maar ook als je zelf niet al te rechtlijnig denkt over je werk.

Mijn balans

De balans tussen mijn werk en privé staat meer scheef dan recht. Ik ben thuis ook nog heel vaak aan het werk als de kinderen op bed liggen en dat vind ik helemaal niet erg. Maar als ik door de school, crèche of opvang tijdens mijn werk wordt gebeld dat m’n kind ziek is, zeg ik mijn afspraken af en vertrek ik ook net zo makkelijk van mijn werk. Dat betekent niet dat ik mijn werk links laat liggen. Integendeel. Mijn zieke kind heeft op dat moment prioriteit. Het beantwoorden van emails en het schrijven van memo’s kan ook op een later tijdstip. Afspraken die echt door moeten gaan, kun je overdragen. Afspraken die nog even kunnen wachten, kun je verzetten. Op zo’n moment is het een kwestie van prioriteren. Wat moet nu echt gebeuren en wat kan nog even wachten?

Afspraken maken, afspraken maken en nog meer afspraken maken

Hoe je het ook wendt of keert: de wijze waarop jij, als moeder, invulling kan geven aan je werk-privé balans staat of valt met de manier waarop je de situatie rondom de kinderen, samen met je partner, hebt ingericht. Hoe is de opvang geregeld? Wie brengt de kinderen? Wie haalt de kinderen? Wie zorgt voor de boodschappen? Wie zorgt voor het eten? Hoe zien de agenda’s eruit? Onze kinderen gaan drie dagen per week naar de opvang. Daarnaast worden ze 1 dag in de week opgevangen door mijn moeder. Zelf zijn we om de ene week op vrijdag met de kinderen thuis, de ene week papa en de andere week ik. Dat is een bewuste keuze geweest en gebleven, ook nu de oudste al naar school gaat. De kinderen kunnen het hele jaar door terecht op de opvang, met uitzondering van de feestdagen. Als wij moeten werken, gaan de kinderen naar de opvang, ook in de vakanties. Daarnaast breng ik de kinderen in de ochtend altijd weg en haalt hun vader hen in de middag op en kookt. Dat schept voor mij weer ruimte om wat langer door te werken en voor hun vader om in de ochtend ofwel door te slapen of vroeg te starten.

Te veel te gelijk

De gemiddelde leeftijd dat vrouwen in Nederland kinderen krijgen, ligt op 30 jaar. Voor veel hoogopgeleide vrouwen is dit een punt in hun leven, waarbij hun carrière ‘in de lift zit’. Kinderen krijgen, komt dan even slecht uit.  Maar het is ook een moment, waarop je de ‘wake-up call’ krijgt, want vanaf 35 jaar gaan de vruchtbaarheidsgrafieken bij vrouwen erg gestaag omlaag. Daarna is het een onomkeerbaar proces. Veel vrouwen realiseren dit rond die leeftijd maar al te goed. Ik heb dit zelf aan den lijve ondervonden. Ik had een mooie baan en werkte het klokje bijna rond. Maar ik naderde ook de magische leeftijd van 30. Mijn biologische klok tikte oerendhard tussen mijn oren en er bekruipte mij een raar gevoel. Die mooie baan wilde ik niet kwijt, maar ik wilde ook een gezin stichten. Ik heb nog nooit een groter ‘nu-of-nooit-moment’ in mijn leven gekend. Tegelijkertijd kon ik niet meer de uren draaien, die het van mij vergde. Een tussenweg was er op mijn werk op dat moment niet, dus switchte ik van functie. Ik moest, voor mijn gevoel, noodgedwongen een stapje terug doen. In werkelijkheid heeft dit mentale stapje terug mij meer gebracht dan ik had verwacht.

Spijt?

Achteraf ben ik blij met de keuze die ik op dat moment heb gemaakt. Ik heb mezelf namelijk op heel veel vlakken verder kunnen ontwikkelen. Ik heb andere mensen leren kennen, ik heb me op mijn werk inhoudelijk in andere dossiers verdiept. Daarnaast had ik ook meer tijd om ook andere dingen te doen. Mijn wereld is met de komst van de kinderen eigenlijk veel groter geworden. Natuurlijk niet meteen, maar geleidelijk aan wel steeds meer. In alles wat we doen is het altijd wel een kwestie van prioriteren. Ook als het gaat om ons sociale leven als gezin, maar dat vinden we eigenlijk niet zo heel erg. De echte vrienden blijven toch wel.
Als ik diep in mijn hart kijk, vind ik het prima op de manier waarop we dingen nu doen. Minder werken, zou ik niet perse willen. Het zou wel helpen om dingen in huis iets anders te organiseren, maar ik weet niet of ik de extra tijd ook echt aan de kinderen zou besteden. Daarnaast zou ik ook keuzes op mijn werk moeten maken. Wat ga ik niet meer doen? Dat zou ik ook lastig vinden, omdat ik op mijn werk toch heel erg gericht ben op persoonlijke groei.

Voorbeeldfunctie

Hoe je het ook ziet. Als ouders heb je een voorbeeldfunctie naar je kinderen toe. Als moeder, maar zeker ook als vader. Onze dochters zien dat hun vader dingen in huis aanpakt, maar ook werkt. Andersom zien ze dat ook bij mij. De traditionele man-vrouw verhoudingen lopen in ons huis door elkaar heen. En dat is ook het beeld dat ik aan de kinderen wil overdragen. Daarnaast hebben de kinderen, hoe klein ze ook zijn, zelf ook taakjes in huis. Het zijn niet heel grote taken, maar als je allebei werkt, helpen alle kleine beetjes. Dus het opruimen van hun eigen speelgoed, hun vuile was in de wasmand, hun borden en bekers opruimen na het eten en soms ook helpen bij het uitruimen van de vaatwasser.

Als werkende moeder wil ik graag een voorbeeld zijn voor mijn dochters. Zelf heb ik dat voorbeeld ook altijd gehad. Het heeft mij geholpen in mijn zelfstandigheid, maar ook in het stellen van mijn ambities. Mijn moeder heeft vroeger keihard moeten werken en elke stuiver moeten omdraaien om rond te komen. Als kind heb ik daar niet veel van gemerkt. Maar mijn moeder bleef wel altijd benadrukken hoe belangrijk het is om doelen in het leven te stellen en onafhankelijk te zijn. Daarnaast vind ik werken ook gewoon ontzettend leuk. En in mijn mening, kan werken dat ook zijn.

 

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •