Sangita blogt

over de belangrijke zaken in het leven...

Blog: Wat ik als ik moeder werd dus noooooooit zou doen!

Als moeder kun je je het allemaal misschien nog wel ergens vaag herinneren vanuit het kinderloze tijdperk. Wat je allemaal zou doen als JIJ kinderen zou krijgen, maar vooral ook wat je allemaal NIET zou doen. Met de nodig scepsis (lees: afschuw) keek je naar hoe andere kersverse moeders worstelden met een puberende peuter of een kind dat in de ‘twee is nee-fase’ zat en uiteindelijk maar toegaven. Nee, zo zou jij het niet doen. Jouw kinderen zouden WEL luisteren en jouw kinderen zouden wel netjes hun toetje verdienen, omdat ze al hun groenten opaten.

Nou, mooi niet dus. Mijn kinderen zijn minstens zo erg als die andere kinderen en ik ben net zo’n inconsequent hoopje moeder als het me even slecht uitkomt en zo heb ik nog een aantal dingen, die ik NOOOOOOIT zou doen als ik moeder was, maar nu toch doe.

1. De televisie of Ipad gebruiken om ze zoet te houden

Tja, ze zijn nu eenmaal mierzoet als ze televisie kijken of naar het scherm van de Ipad mogen staren hoe het zoveelste surprise-ei wordt uitgepakt. En als je alleen met ze bent en je wilt douchen, koken, naar de WC of even een rustmomentje inlassen, is dat toch wel erg handig.

2. Naar de McDonald’s gaan

Vreselijk vond ik het, de McDonald’s. Het gefrituurde, kunstmatige eten, zonder enige vorm van voedingswaarde. Nee, mijn kinderen zouden dat niet krijgen. Alleen gezonde voeding zou ik doen, en dan wel zelf gemaakt. Want hoeveel moeite is het nou om elke dag te koken? Geen moeite, maar wel een hele opgave als je om 18 uur thuiskomt na een hele dag werken en de kinderen ook nog rond 19 uur naar bed moeten. Even langs de McDonald’s rijden kan toch geen kwaad?

3. Dreigen of ze bang maken, zodat ze naar me luisteren

…met de ‘enge pompoen’, allerlei interessante enge beestjes die kleine kinderen opzoeken als ze niet luisteren en boze koninginnen of heksen. Of dreigen dat je de Kerstman of Sinterklaas belt. Niet erg aardig van mij, maar wel efficiënt. Ze luisteren meteen en ik hoef niet boos te worden.

4.  Tegen ze liegen om discussie te vermijden

…en als ik dan betrapt wordt op een leugen er weer een leugen omheen verzinnen. Tja, wat kost nu de meeste energie? Discussiëren of leugen op leugen verzinnen, omdat je kind je niet gelooft? Als je al 3x hebt gezegd dat het vandaag ‘broekenweer’ is en je dochter dan verzint dat ze wel met een legging onder haar jurk of een heeeeeeeele dikke maillot de deur uit kan, zeg ik dat haar lievelingsjurk in de wasmand met de vieze was ligt. Ookal is het niet zo. En dat is voor haar eigen bestwil 😉

5. Apart voor ze koken

Ja, dat vond ik ook echt een ‘no go’. Ik zou geen verwende kinderen op de wereld zetten, die niet met de pot mee konden eten, maar waar wat anders voor moest worden gemaakt. Ach, door schade en schande word je wel wijzer. Niet dat ze verwend zijn, maar ze hebben wel keuze en ze eten vaak niet wat wij ook eten.

6. Ze bij m’n moeder brengen als vaste oppas

Dat komt wel een beetje door m’n moeder, die altijd zei: ‘als je later kinderen hebt, ga ik niet op ze passen, je zorgt zelf maar voor ze.’ Ik was toen 16, dus ik denk dat m’n moeder daar wel een verkapte boodschap mee had. Maar ik had me voorgenomen dat niet te doen. En ja hoor, maandag is omadag. De jongste blijft zelfs op zondag al bij oma logeren. En blij dat ze met elkaar zijn joh, oma en de kinderen: onafscheidelijk.

7. Ze uit spelen of logeren sturen in het weekend

…en dan vooral niet om uit te rusten of tijd voor mezelf te hebben. Nee, kinderen krijgen, daar hoort een heel pakket bij en ik zou het totale pakket accepteren. Dat doe ik inderdaad ook, maar soms heb ik gewoon echt even behoefte om een dag in het weekend even bij te tanken. En ja, dan gaan de kinderen even uit logeren.

8. Tegen ze schreeuwen

Dat zou ik echt nooit doen. Als ik naar die blèrende moeders keek, die al hun frustratie botvierden op zo’n klein mormel, had ik medelijden. Maar echt, datzelfde schattige kleine mormel kan af en toe echt het bloed onder je nagels vandaan halen. Hoe vaak ik me ook voorneem om niet te schreeuwen, maar respectvol en met uitleg en argumentatie te overtuigen dat het nu toch echt bedtijd is, kan ik mezelf na de derde ‘maar ik wil niet naar bed’ toch laten gaan. Jammer vind ik dat achteraf altijd.

9. Mezelf op de laatste plaats zetten

Dat gebeurt echt veel te vaak. Ik zou mezelf op nummer 1 blijven zetten en ook aan m’n persoonlijke ambities werken. Stukje bij beetje doe ik wel steeds meer voor mezelf. Eigenlijk zoveel, dat ik best wel vaak moet horen dat mensen zich afvragen waar ik de tijd vandaan haal en wanneer ik ’s avonds wel thuis ben. Ik zie het zelf als een inhaalslag. Na de geboorte van de oudste heb ik (voor m’n gevoel) 3 jaar lang aan de zijlijn gestaan en stil gestaan in m’n persoonlijke ontwikkeling. Wel gewerkt, maar ook veel ‘gemoedert’. Naast m’n werk heb ik niets gedaan dat ik ook voor mezelf wilde doen. Na de geboorte van de jongste heb ik dat anders gedaan.

10. Met ze onderhandelen, want ‘nee is nee’

Ook weer zo’n cliché. Aan onderhandelen doen we niet. Ik ben de ouder en de kinderen moeten gewoon doen wat ik zeg. Nou, mooi niet dat het zo werkt. En hoezeer ik ook probeer voet bij stuk te houden, de oudste weet mij altijd weer in een positie te drukken dat ik aan het onderhandelen ga en zij meer uit de onderhandeling heeft gehaald dan ik.

11. Met ze vliegen

Dat vond ik altijd zo verschrikkelijk irritant: van die huilende baby’s en gillende kinderen in het vliegtuig. No way, dat ik met kleine kinderen zou vliegen. Het zouden autovakanties worden in Europa of vakantie in eigen land. Nederland is toch mooi genoeg en er zijn zoveel plekken die ik nog niet heb gezien. Ik zou dat de eerste paar jaren na de geboorte van mijn kinderen prima vinden. Zij het niet dat de behoefte om naar een 100% zon, zee en strand-land af te reizen ook toenam toen ik kinderen kreeg. Dan maar wel vliegen en dat ging overigens prima!

12. M’n sjaal als snotlap gebruiken

Snotneuzen en kwijl. Ik zou me daar niet aan wagen. Echter komt het voor dat de kinderen onderweg naar de crèche of school in de auto een loopneus hebben of resten van het ontbijt in hun gezicht. Vraag me niet hoe, maar dat hebben ze. Voor je de auto uitstapt om ze naar plaats van bestemming te brengen, veeg ik de zichtbare resten, bij gebrek aan beter, nog even weg met m’n sjaal. Zo, ook weer schoon!

13. Ze in het openbaar besnuffelen

Daar zijn ze weer, de poepluiers. Luiers verschonen, zie ik niet als één van m’n hobby’s. Ik doe het liever niet als het niet hoeft. Maar poepluiers wil ik eigenlijk meteen wegwerken. Als je die laat zitten kunnen de gevolgen soms desastreus zijn. Ik wil dan wel zeker weten dat er sprake is van een poepluier, want aan vals alarm doe ik niet veel. Wat doe je dan? Ja, ruiken. En dan het liefst van zo dichtbij mogelijk, dus bijna met je neus tegen het achterwerk aan. Mijn kind poept altijd als ik net een hap van m’n eten in m’n mond wil doen. Velen vinden dat een rare combinatie, maar ja, ik ben er nu eenmaal aan gewend.

14. In een stationwagen rijden

Ik geef niet om auto’s. Auto’s moeten vooral praktisch zijn en niet te veel kosten. In de grote stad is een kleine en compacte auto dus wel handig. En die had ik, een schattige kleine auto, die me overal bracht en die me bar weinig kostte in onderhoud. Ik was er ontzettend blij mee. Al die gezinnen, die in die grote stationwagens reden, vond ik maar raar. Maar bij het aantreden van de tweede telg moest ik er echt aan geloven. De auto was niet meer handig, de kofferbak te klein en hij begon ook al een beetje oud te worden waardoor het risico groot werd dat ik op een gegeven moment in de winter met twee kinderen langs de kant van de weg zou staan met pech. We moesten dus afscheid nemen van mijn kleine stadsauto en we maakten de overstap naar, jawel, een stationwagen.

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

1 reactie

  1. haha, ik lag me kapot. ik maak mij ook aan ALLES schuldig. En ook ik zei altidj: dat doe ik NOOOOIT! 🙂 Leuke blog heb je. Ik kom vaker terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2019 Sangita blogt

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑