Sangita blogt

over de belangrijke zaken in het leven...

Blog: Wat je dus niet hoeft te doen met de feestdagen?

Het is weer DIE tijd van het jaar. De decembermaand. De maand van feestdagen, chocoladeletters, gezelligheid, kalkoenen ennnnn…..ja, stress dus! De decembermaand vind ik persoonlijk een echte ‘pain in the ass’ sinds ik kinderen heb. Het is voor mij een maand met verplichtingen, stress en vooral veel discussies. Waar gaan we naartoe? Wat nemen we mee? Wat trekken we aan? Ik heb er de afgelopen twee jaren dan ook bewust voor gekozen om met de kerstdagen niet in het land te zijn. Dit jaar zouden we ook met de kerstdagen weg zijn, zij het niet dat het een feit is dat als ik het niet regel, niemand het regelt. Dit jaar blijven we dus thuis!

2016 was een heftig jaar

Het afgelopen jaar was een zeer bijzonder jaar. In maart is mijn man gestart met een zware opleiding, die al zijn (vrije) tijd opslokt. In mei is mijn oudste gestart met school. In juni ben ik politiek actief geworden en secretaris geworden van de MR op school. In augustus ben ik mijn eigen blog gestart. In september ben ik lid geworden van de gemeenschappelijke MR van de scholenstichting van mijn oudste dochter. En tussen de bedrijven door werk ik overdag ook nog fulltime. Dit laatste is trouwens de enige betaalde functie die ik heb, de rest doe ik geheel vrijwillig en uit idealisme.

Aandacht voor de kinderen

Waar ik in de afgelopen jaren naast mijn werk alleen nog naar de sportschool ging, is dat in 2016 drastisch verandert. Alle zaken die ik buiten mijn werk doe, nemen ontzettend veel tijd in beslag. Ik heb ook nog mijn kinderen, die op een leeftijd zijn dat ze veel aandacht en verzorging nodig hebben. In de tijd die ik met ze doorbreng, probeer ik dat zoveel mogelijk te doen. Helaas lukt dat niet altijd. Een zware week hakt er in het weekend goed in. Uitslapen kan dan vaak niet, maar door je weekend rustig door te brengen, kom je ook een heel eind.

Een doordeweekse dag

Wat ik doordeweeks wel doe, is zelf ervoor zorgen dat de kinderen ‘ready to go’ zijn. Douchen, aankleden, haren kammen, ontbijten, brood smeren, broodtrommeltje klaarmaken en inpakken. Allemaal onderdeel van mijn vaste ochtendritme. En ja, ze gaan elke ochtend onder de douche. Of ze er nu zin in hebben of niet. Daarnaast breng ik ze ook bijna altijd zelf weg. Mijn afspraken op het werk plan ik, voor zover mogelijk, vanaf 9.30 uur in. Daardoor ben ik vaak langer aan het werk of werk ik in de avond thuis nog even door. Inmiddels heb ik daar mijn ritme in gevonden. Nog belangrijker: we hebben daar als gezin ons ritme enigszins in gevonden.

De feestdagen

O ja, deze blog ging over de feestdagen ;-). Waar ik dus naartoe wil, is dat de feestdagen, zo aan het eind van het jaar, en dit jaar in het bijzonder, een behoorlijke aanslag plegen op het feit dat we er allemaal een beetje ‘doorheen’ zitten hier in huis.  De eindejaarsborrels en de jaarafsluiting op het werk en de activiteiten op school en de opvang maken dit er niet makkelijker op. Het is een en al gezelligheid, (positieve) spanning en een samenkomst van leuke dingen. Maar dan moeten de kerstdagen en oud & nieuw nog komen. Aan het eind van de week voor kerst vraag ik me dit jaar heftig af hoe we dat gaan doen.

Wat gaan we dan dus niet doen?

Het was dus een heftig jaar, zowel voor ons als voor de kinderen. Veel verandering en veel dynamiek . Meestal ben ik in aanloop naar de feestdagen erg gestresst. Helaas heb ik daar dit jaar niet teveel tijd aan kunnen besteden. Het gestress dan.

Sinterklaas

De Sinterklaasviering thuis heb ik dit jaar gemist, omdat ik voor mijn werk elders moest zijn. Daarnaast is mijn man twee dagen voor Sinterklaas jarig. De feestvreugde en het feestgedruis begint dan eigenlijk al bij de kinderen. Zelf vond ik dat niet zo erg. Ik was overdag bij de Sinterklaasviering op school en m’n jongste dochter geeft niet veel om Sinterklaas. Sterker nog: ze weet niet eens wie Sinterklaas is. Daarnaast zet ik samen met mijn oudste dochter, een dag van tevoren, haar schoen en die van haar zusje en zingt zij sinterklaasliedjes. De volgende ochtend heeft ze, jawel, cadeautjes in haar schoen. Of zoals ze zelf zegt: onder haar schoen.

Het kerstdiner op school

Als ik mijn collega’s met kleine kinderen moet geloven, is het kerstdiner op school ECHT een ding, waar je als moeder punten mee moet scoren. Als ik goed in mijn geheugen graaf, kan ik me nog van vroeger herinneren dat dat bij ons op school ook zo was. We aten altijd kip, patat en appelmoes met ijs toe, we trokken onze mooiste kleren aan en we mochten in de avond naar school. Maar ik kan me niet herinneren dat mijn moeder thuis kippenpootjes aan het inleggen was. Ik heb het voor de zekerheid laatst nog bij haar gecheckt, maar dat werd allemaal door de school geregeld.  Goed, mijn dochter heeft dus een lijst meegekregen van school, waarin je als ouder kunt aankruisen wat je voor het kerstdiner gaat maken/kopen. Ik heb ingetekend voor een toetje, dat ik zelf ga maken. Kopen is wel heel erg 2016, maar ik voelde me er toch niet heel goed bij om ‘slechts’ de plastic borden te verzorgen. Nee, het moest een bakwerk worden. Dus dat ga ik doen. Kijken hoe dit uitpakt.

De kerstdagen

De eerste keer kerst na de geboorte van mijn oudste dochter vond ik verschrikkelijk. Het was een afspiegeling van tradities, die in mijn ogen voor ons als gezin niet meer relevant waren. We moesten onze eigen tradities maken. Manlief begreep toentertijd nog niet echt waar ik zo moeilijk over deed. Maar goed, hij begrijpt wel vaker dingen niet, waar ik moeilijk over doe. Dus vanaf het jaar erop besloot ik niet meer aan deze traditie mee te doen. De aanloop naar de kerstdagen was veel te stressvol en zo aan het eind van het jaar had ik behoefte aan ontspanning en geen gedoe. Dussssss het jaar erop besloten we tijdens de kerst met vakantie te gaan. Heerlijk was het. Dat hebben we nu twee jaar achtereen gedaan. Alleen dit jaar was de vakantie boeken er door de drukte een beetje bij in geschoten. Ik ‘moet’ dus nu aan het kerstdiner gaan geloven. Maar dan wel bij ons thuis en ook echt maar 1 kerstdag.

Vaarwel kerststress!

Nou, geregeld. Dan kan dus nu weer de stressvolle voorbereiding beginnen. Nou, niet dus. Ik zit er hartstikke relaxed in voor mijn doen. Waarom weet ik ook niet. Meestal hangt een relaxte houding bij mij samen met onverschilligheid. Maar ook met hoe groot of belangrijk wordt iets gemaakt. De ervaring leert dat door iets heel groot te maken, er nachten van wakker te liggen en erover te malen, dit niet bevorderlijk is voor het uiteindelijke resultaat. Mijn relaxtheid hangt samen met een mindset. Een mindset is net een kompas. Je blijft net zolang heen en weer bewegen, totdat je kompas de juiste richting aangeeft. Precies zo werkt mijn mindset. Ik moet de tijd nemen om mijn gedachten te ordenen en me vervolgens te richten op de selectie van wat ik echt belangrijk vindt. Mijn perfectionisme begint stukje bij beetje minder te worden. Niet dat ik minder perfectionist ben, maar dat ik ervoor kies wat perfect moet zijn. Dus, vaarwel kerststress!

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

4 reacties

  1. Ik vind het erg dat de feesten zo’n stressvolle periode zijn voor sommige mensen. Ik zeg: maak het jezelf niet te moeilijk en GENIET.

  2. Super goed dat je een beetje kunt loslaten. Want je hebt zeker een heftig jaar achter de rug. Vorig jaar was ik in december opgebrand en besloot ik met de kerst mezelf met man, katten en tv op te sluiten. Eten en tv kijken. Heerlijk! Tip 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2018 Sangita blogt

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑