Ik zie je staan: gespannen schouders, bedenkelijke gezichtsuitdrukking, maar toch klaar om in actie te komen. Je wilt er voor heel even mee stoppen, maar je kan niet. Je wilt gewoon heel even pauze van de dagelijkse sleur. Elke dag weer hetzelfde ritme en dezelfde beslommeringen, die je keer op keer weer een stukje opbreken.

Wat nu?

Je weet het soms ook niet meer als je baby de hele nacht heeft gehuild en je niet aan je o zo nodige nachtrust bent toegekomen. Wanneer je ‘ in-het-openbaar-puberende’ peuter ervoor zorgt dat onbekenden je minachtend aankijken en zich afvragen hoe jij überhaupt hebt gedurfd jezelf voort te planten. Ja, je ziet ze wel! En dan hebben we nog de kleuter, die steeds meer een eigen wil krijgt en je in ellenlange discussies verzeild raakt over waarom bepaalde dingen moeten en dat school stom is. Nee, ook jij weet het niet meer.

Verantwoordelijkheden en liefde

Maar jij, jij bent moeder. Jij hebt verantwoordelijkheden, zware verantwoordelijkheden. Je moet namelijk de ‘in-de-nacht-huilende-baby’, de ‘in-het-openbaar-puberende-peuter’ en de ‘zeikende-kleuter’ opvoeden tot maatschappelijk verantwoorde producten. Oftewel mensen. En dat is een zware klus. Nee, je maakt het niet zwaarder dan het daadwerkelijk is. Het is zwaar, want naast verantwoordelijkheidsgevoel komt hier ook een dosis liefde bij kijken. Een vorm van liefde die je nog nooit in je leven hebt gekend, dat is de liefde voor je eigen kind. En hoezeer je ook van je verantwoordelijkheden zou willen wijken, je doet het niet. Ook al zit je er nog zo doorheen.

De buitenwereld en jij

Maar iedereen ziet je staan. Ze zien de gespannen schouders en de bedenkelijke gezichtsuitdrukking. Ze zien de moeder in jou, die haar leven zou geven voor haar kinderen. Ze zien de vrouw, die het zwaar heeft, maar doet alsof het niets is. Ze zien de vrouw, die haar verantwoordelijkheden wil nemen, ongeacht of ze zelf vindt dat ze het aankan.

Jij en de buitenwereld

En ook jij ziet iedereen staan. Iedereen die jou van goedbedoeld advies wil voorzien, maar waar je geen reet aan hebt. Iedereen die vindt dat je je leven anders moet inrichten omwille van de kinderen. Een mening waar je overigens ook geen reet aan hebt. Iedereen die vindt dat ze het allemaal anders zouden doen als ze jou zouden zijn. Moet ik het nog een keer herhalen? Niemand die weet hoe het is om jou te zijn, omdat ze jou niet zijn. Niemand die weet hoe het is om dag in dag uit een race te voeren tegen de klok, want ja, een dag heeft maar 24 uur. Degene die dat heeft bedacht, was vast geen moeder…Wat zou je toch graag een aantal mensen even goed de waarheid willen vertellen. Maar je doet het niet. Want jij bent moeder, een moeder die verhoudingen niet wil verstoren omwille van de kinderen. Ongeacht hoe krom bepaalde verhoudingen ook zijn.

Wat je het liefste zou willen

Eigenlijk zou je heel hard willen gillen en schreeuwen, gewoon om even stoom af te blazen. Maar dat kan niet. Je hebt er nu even de energie niet voor. Je wilt gewoon even met rust gelaten worden, niks doen, zinloos voor je uit staren, zappen. Of gewoon heel lang op de WC zitten. Of in bad liggen. Even niks. Want jij, jij ziet het nu even gewoon niet meer zitten.

Je bent niet alleen

Maar, troost je! Je bent niet de enige. Er zijn velen met jou, die het even niet zien zitten en de ‘in-het-openbaar-puberende-peuter’  het liefst achter het behang plakken. Er zijn velen met jou, die eventjes terug zouden willen gaan naar hoe het leven was zonder de ‘in-de-nacht-huilende-baby’. Naar het leven, waar weekend ook echt weekend was.  En je niet al op zaterdag om 7 uur in de ochtend uit je bed gelicht werd door een ‘zeikende-kleuter’ die honger heeft.

Maar het is het allemaal waard. Want het is niet altijd kommer en kwijl. Jij bent de beste moeder die je kinderen kunnen hebben. Je troost ze als ze verdriet hebben. Jij bent hun ‘mama’, de allerliefste en de allerbeste mama in hun ogen. Ook als je het even niet meer ziet zitten.

Je haalt het onderste uit de kan, je doet je stinkende best om er het beste van te maken. Ook al ben je moe, ook al bekijken vreemden je met minachting en ook al zie je het even niet meer zitten. Jij bent de moeder, het opperhoofd van jouw gezin. En jij, jij laat je niet klein krijgen. Je bent fier, je bent groot. Ondanks de gespannen schouders loop je met opgeheven hoofd. Want jij, jij gaat de uitdaging aan. Jij zit niet bij de pakken neer. Nee, jij gaat door.

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •