Sangita blogt

over de belangrijke zaken in het leven...

Blog: 7x Gewoon niet doen!

Kleine kinderen zijn over het algemeen ongeleide projectielen. Ze hebben enige vorm van sturing nodig, wil het een en ander in goede banen worden geleid. Ikzelf zweer bij de drie R’ en (rust, ritme en reinheid) of ik nu thuis ben of buitenshuis. Echter komt het regelmatig voor dat ik me in situaties bevind, waarvan ik denk: ‘waarom’? Of ‘moet dat nou echt?’ Ik zie dat niet alleen bij mezelf, maar ook bij andere ouders. Een derde persoon, die je kind overneemt en er allerlei dingen mee doet (gemene lach).

Ja, een derde persoon. Volgens mijn defintie is dat: elke persoon die niet de ouder van het kind is. Wat zie ik deze ‘derde personen’ doen en zou ik ze als tips meegeven om in het vervolg niet meer te doen. Leest en huivert!

1. Ze volstoppen met rotzooi!

Niet doen, gewoon niet doen! Kinderen hebben regelmaat nodig, ook in hun voeding. Natuurlijk vinden ze alles wat niet tot hun dagelijkse routine hoort veel lekkerder, zoals chocolade, allerlei soorten plakkerig snoep en chips. Door ze hier ongegeneerd mee vol te stoppen, ben je totaal niet in hun belang bezig, maar alleen in je eigen belang. Kinderen vinden iedereen, bij wie ze onbeperkt mogen snoepen, namelijk ontzettend aardig. Totdat het op is! Of in ieder geval tot de suikeroom of tante zelf door heeft dat er nu toch wel heel veel in gaat en de rem er uiteindelijk op gaat.
Daarnaast mogen niet alle kinderen alles hebben. Ze kunnen er, bijvoorbeeld, allergisch voor zijn (noten, gluten, koemelk). Sommige kinderen worden ontzettend hyper van suiker of ouders hanteren hier gewoon een strikt beleid voor. In het geval van allergieën kun je lelijke situaties krijgen, waar in veel gevallen een epipen of een spoedeisende hulp aan te pas moet komen. Dus wil je levensgevaarlijke situaties voorkomen of voorkomen dat de ouders van het kind jou niet meer bij hun kind in de buurt willen hebben, check even met ze wat wel en niet mag voor je hun kind volstopt.

2. Afspraken met de kinderen maken, zonder dat met de ouders af te stemmen

Kinderen zijn klein. Ze hebben nog geen besef van welke dag het is, hoe laat het is of wat plannen is en wat daar allemaal bij komt kijken. Voor hun is het leven 1 groot feest, en terecht! Volwassenen, daarentegen, hebben dat wel of ze zouden het moeten hebben. Uitstapjes, logeerafspraken en bezoekjes worden over het algemeen met de nodige organisatieskills gepland, want vaak is het een hele onderneming om een uitstapje te kunnen maken met de kinderen. Of plan je je kind uit logeren, wanneer je weet dat je, bijvoorbeeld, ergens naartoe gaat waar het laat wordt en je de kinderen dus liever niet meeneemt. Win-win situtatie denk ik dan! Wij een avond met z’n tweeën weg of sociale verplichtingen nakomen en de kinderen gezellig uit logeren. Het moment dat iemand iets leuks voorstelt, gaan kinderen daar natuurlijk heel gretig op in en rennen naar hun ouders toe met de mededeling: ‘ik ga met die en die daar en daar naartoe’. Waarbij je als ouder denkt ‘potverdorie’, maar natuurlijk heel politiek correct moet reageren om de ander niet op het hart te trappen. Dus je nuanceert het een beetje, je wringt (lees: wurgt) jezelf in allerlei bochten om nog ergens de optie open te houden dat er even moet worden gekeken hoe we deze activiteit kunnen inpassen. Heel irritant. Bespreek het gewoon eerst even met de ouders (lees: waar het kind dus niet bij is) en als er duidelijk ‘ja, het kan’ is gezegd, kun je het kind blij maken.

3. Het kind geen ruimte geven

Kinderen zijn kleine ontdekkingsreizigers en continu op zoek naar dingen die ze nu weer kunnen ondernemen. Niets is zo irritant als een volwassene die zich daar continu in mengt. Gun kinderen dus hun ruimte. Ruimte om nieuwe dingen te ontdekken, ruimte om te observeren, ruimte om zichzelf te zijn, maar ook ruimte om te vallen. Het ene kind heeft wat meer ruimte nodig dan de ander en kan zichzelf daar prima in vermaken. Het ene kind heeft graag mensen om zich heen en de ander weer niet. Het ene kind valt wat vaker bij het leren lopen dan de ander of heeft meer moeite met het nemen van een drempeltje. Gewoon lekker laten gaan. Een kind moet zelf ontdekken toe hoe ver hij of zij daar in kan gaan. Uiteraard met inachtneming van de veiligheid van het kind. Door bij elke scheet of kreet te reageren, omdat je het zo ontzettend schattig vindt wat het kind doet, of omdat het kind tijdens het stapjes lopen is gevallen, verleg je de aandacht van het kind. Niet doen! Kijk en geniet er gewoon van een afstandje van. Door je er niet in te mengen, wordt het gedrag er namelijk niet minder schattig op.

4. In babytaal praten

Althans iets waarvan men denkt dat het babytaal is. Heel storend. Vooral die hoge stemtonen, die ermee gepaard gaan. Ik kan me niet voorstellen dat baby’s het gewauwel om hen heen op prijs stellen. Maar goed, het gebeurt en er is nog geen mens aan dood gegaan, dus blijkbaar zal het ergens goed voor zijn. Maar alle gekheid op een stokje: verplaats je eens in ouders van een pasgeboren baby, die de eerste paar maanden (in het beste geval) gebroken nachten hebben en zich continu voelen of ze elke dag weer moeten bijkomen van een verschrikkelijke kater. Fel zonlicht en hoge tonen passen daar niet bij. Daarnaast stimuleert ‘babytaal’ niet het reguliere taalgebruik. Ik hoor iedereen al denken: ‘ja, duhhh het is een baby’. Waar, maar wat je ziet is dat volwassenen kinderen ook, wanneer ze geen baby meer zijn,  met een geëvolueerde vorm van babytaal benaderen, simpelweg, omdat ze gewend zijn om op die manier met het kind te praten. Leg ze gewoon wat wiskundige termen uit, praat over de hoofdsteden van alle leuke vakantielanden als je conversatie wilt voeren met een pasgeboren spruit. Wie weet, steken ze er, of anders de ouders wel, wat van op 😉

5. Baby’s van hand-naar-hand of van schoot-naar-schoot rondzeulen

Ik zie het regelmatig om me heen. Baby’s die van de één naar de ander worden gezeuld, terwijl het kind krijsend met de nodige ‘ik-wil-niet-bewegingen’ van de ene naar de andere schoot wordt getild. Ik kijk ernaar en ik denk alleen maar: ‘Zal ik dat ook even bij jou doen!’ Met een afkeurende blik het tafereel aanschouwen, werkt ook niet, want voor je het weet, zit je kind weer krijsend op een andere schoot. Als je niet vaak kinderen om je heen hebt, snap ik wel dat je het niet kan laten om zo’n knuffelig wezen, vast te hebben. Maar je zou toch denken dat het aaibaarheidsgehalte sterk afneemt bij de eerste de beste krijs en schoppende beweging. Wederom dus: niet doen! Het is totaal niet in het belang van het kind en het veroorzaakt alleen maar onnodig veel geluidsoverlast.

6. Tegen de ouders van het kind ingaan

En dan het liefst waar het kind bij is. Hoe klein het kind ook is, volwassenen tegen elkaar uitspelen, kunnen bepaalde kinderen als de beste. Het moment dat één van de ouders heeft aangegeven dat iets niet mag of kan en een derde persoon nuanceert dat en impliceert dat het misschien toch wel ergens kan, heeft een kind al een opening gevonden om de discussie te starten of een serenade van gezeur of gehuil te starten. Daarnaast draagt het er aan bij dat kinderen zien dat hun ouders worden ‘overruled’. In hun ogen: ‘er is dus een hogere macht die tegen papa en mama in kan gaan’. Nee, die is er niet, zeker niet. Papa en mama bepalen namelijk wat goed is voor jou en wat de regels in huis zijn, ongeacht wie het ermee eens is.

7. Een slapend kind wakker maken

Last but not least: de absolute ‘no go’. Dat sommige kinderen nog een middagdutje doen en in de avond op een gezette tijd naar bed gaan, moet gerespecteerd worden. Niet alleen voor de rust van de ouders, maar vooral voor de rust van het kind. Slaap is belangrijk voor de ontwikkeling en de groei van kinderen, daarnaast voorkomt het inlassen van rustmomenten overprikkeling bij kinderen. Als ouder kun je heel lang last hebben van een kind dat plots uit zijn of haar slaap gewekt of overprikkeld is. Een overprikkeld of niet uitgeslapen kind kan behoorlijk geagiteerd of chagrijnig zijn. Daarnaast vind ik kinderen in hun slaap wekken ontzettend tricky. Je weet namelijk niet hoe diep een kind op dat moment slaapt. Als een kind slaapt en lang blijft doorslapen, is het blijkbaar nodig. Zolang het kind niet uit zichzelf wakker wordt, gewoon lekker laten slapen. Kom je op visite en de baby of het kind slaapt, dan is dat jammer voor jou, maar je kan niet van de ouders verwachten dat ze hun kind speciaal voor jou wakker gaan maken. Gaan zitten wachten tot het kind wakker wordt en continu benadrukken dat het kind wel erg lang slaapt, is ook niet de meest handige tactiek om te laten weten dat je ervan baalt dat je net tijdens dutjestijd op bezoek komt.

Deel dit bericht!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

13 reacties

  1. Heel herkenbaar Sangita, helaas kunnen wij er niet omheen. Goed verwoordt hoor.

  2. Helemaal mee eens! Hoe goed die “derde” persoon het ook bedoelt. Doe sommige dingen gewoon liever niet!

  3. Mijn kinderen zijn stukken groter dus dit is niet meer echt relevant behalve puntje 2 want ook met tieners gaat dat wel eens mis. Dan kun je echt beter even met de ouders afstemmen. Ik verbaas me er soms over als er hier kids komen slapen en dat ik die ouders nooit zelfs ontmoet of gesproken heb.

  4. Zo herkenbaar.
    Zelf geen kids, maar ik ben opvoedster en ik zie stagiaires ook vaak dit gedrag stellen. Zo frustrerend.

  5. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hoor het ook niet graag als kinderen in babytaal aangesproken worden. Met zaken fout te benoemen, of woorden bewust verkeerd uit te spreken, zal je de taalontwikkeling alvast niet optimaal stimuleren.

  6. Heb zelf nog geen kinderen, dus vond dit artikel ook heel erg handig én heel leuk om te lezen! Thanks.

  7. Vele dingen zie ik in de omgeving inderdaad wel gebeuren, ook van die ouders die zo lekker consequent zijn maar niet heus… 5 minuten geleden zeggen je hebt straf geen snoep en dan… wat krijgt het kind… snoep! Kan daar niet zo goed tegen hahaha..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2018 Sangita blogt

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑